ทุกวันนี้
ที่พ่อ แม่ ต้องเหนื่อยยากกับการพูดการจา
ในการการสอนสั่งลูกของตนนั้น
ได้มองย้อนกลับไปหรือยังคะว่า
วิธีการที่เราเลี้ยงดูเขานั้น เป็นอย่างไร
เราทนุถนอมเขามากเกินไปรึเปล่า
เรายึดติดกับลูกมากเกินไปมั้ย
หรือเราคาดหวังกับลูกเหลือเกิน
ว่าที่แม่ทุ่มสุดตัวไปนั้น.. เพื่อลูกนั่นแหละ
ไม่ใช่เพื่อใครที่ไหนหรอก
(เพราะฉะนั้น ลูกก็ต้องทำอะไรให้แม่สบายใจด้วย
..เป็นการตอบแทนกัน
)
ถามใจตัวเองอีกทีค่ะคุณพ่อ คุณแม่
ว่าที่ทำทุกอย่างให้ลูกนั้น
ทำเพื่อลูก
หรือเพื่อความสุขใจของตัวเองกันแน่
มีคำคมน่าคิดบอกไว้ว่า..
The shell must break before the bird can fly.
~Lord Alfred Tennyson
Idylls of the King
ก่อนที่นกจะบินได้นั้น
มันจะต้องกระเทาะเปลือก
และดันตัวเองให้ออกมา
จากเปลือกที่ห่อหุ้ม โอบอุ้ม ปกป้อง มันเอาไว้
เพื่อที่จะได้มีโอกาสเรียนรู้การผจญชีวิตด้วยตนเอง
แม่นก พ่อนกต้องช่วยหาอาหารมาป้อนให้
และเมื่อลูกโตขึ้นก็จะช่วยสอน หรือกระตุ้น
หรือแม้กระทั่งผลักไส
ให้ลูกนกบินให้เป็น เพื่อที่จะออกจากรังเดิม
ไปสร้าง ไปหารังใหม่ของตนเอง
พ่อ แม่คนก็เช่นกัน
ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง
(แต่ไม่ใช่ปล่อยปละละเลย)
ปล่อยให้ลูกมีความคิดเป็นของตนเองบ้าง
แต่ก็ต้องมีกำหนดกฏเกณฑ์
ไม่ใช่ตามใจ ปล่อยเลยตามเลยไปเสียทุกเรื่อง
ใครๆ ก็คงอยากจะมีอิสรภาพอย่างนก
ที่บินไปได้ทุกที่ ที่อยากไป
แต่ใครจะรู้
ว่านกที่กำลังบินอยู่นั้น บินไปที่ไหน
.. บินไปหาอาหาร บินกลับบ้าน
หรือต้องทำภารกิจใด
ทุกชีวิตมีจุดมุ่งหมาย
แล้วคนล่ะ
มีจุดมุ่งหมายอะไรในชีวิตรึเปล่า
คิดไว้บ้างแล้วหรือยัง
Recent Comments