
นานมาแล้วดอกไม้มีแต่สีขาว
ส่วนใบไม้นั้นมีหลากหลายสีสัน
และทั้งสอง มิได้อยู่บนต้นเดียวกัน
ดั่งเช่นทุกวันนี้

ขณะที่ใบไม้หลากหลายสีมีความสุข สนุกสนาน
ดอกไม้สีขาวกลับอยู่อย่างเงียบเหงา ไม่มีความสุขเลย
ดอกไม้น้อย เฝ้ารอคอยบางสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น
และทำให้เธอมีชีวิตชีวาขึ้นได้บ้าง
เธอจะเฝ้ามองไปที่ใบไม้
บางครั้งก็นึกอยากจะเป็นส่วนหนึ่งในสีสันเหล่านั้นบ้าง

จนกระทั่งวันหนึ่ง
ใบไม้เกิดมีความรู้สึกเบื่อในการมีสัสันของตนเองขึ้นมา
เมื่อหันไปเห็นดอกไม้น้อยสีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่ง
ดอกไม้ก็เกิดความหลงใหล
.. ในความอ่อนหวาน ของดอกไม้สีขาวนั้น
และก็พบว่า .. ดูเหมือนดอกไม้น้อยจะซ่อนความเหงาเอาไว้

“ทำไมเธอดูเงียบเหงาจัง ทั้งๆที่เธอก็มีสีขาว
สวยบริสุทธิ์อย่างนี้” ใบไม้เอ่ยถามด้วยความเอ็นดู
ดอกไม้น้อยแปลกใจ แต่ก็ตอบกลับไปว่า
“สีขาวอย่างฉันหรือสวยงาม ฉันอยากมีสีสันสดใสอย่างเธอบ้างจัง”
ใบไม้รู้สึกว่าจะต้องทำให้ดอกไม้น้อยมีความสุขให้ได้
“ดอกไม้น้อย ฉันจะดูแลเธอเองนะ
ฉันจะแต่งเติมสัสันในชีวิตให้แก่เธอเอง”
หลังจากนั้น ใบไม้ก็ดูแลดอกไม้น้อยของเขาด้วยความรัก
ทุกสิ่งที่เขาทำ ถูกถ่ายทอดเป็นสีสันสวยงามให้แก่ดอกไม้
จนในที่สุด ดอกไม้ก็กลับกลายเป็นสีสันสดสวยงดงาม
ในขณะที่สีของใบไม้กลับเหือดหายไป เหลืออยู่เพียงสีเขียว

แล้ววันหนึ่ง เมื่อดอกไม้มองลงไปใน ลำธารน้ำใส
และได้เห็น เงาของเธอเอง ได้เห็นสีสดใสของตัวเอง
แต่เมื่อหันไปมองใบไม้ก็พบว่า
เขากลายเป็นใบไม้สีเขียว
แต่ก็ดูเหมือนจะให้ความรู้สึกที่อบอุ่นสำหรับเธอมาก

“ใบไม้จ๊ะ ฉันเสียใจ ที่ฉันแย่งสีสวยๆในชีวิตของเธอมา”
ใบไม้ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“อย่าคิดอย่างนั้นสิ ทุกวันนี้ฉันไม่ต้องการสีสัน
อะไรอีกแล้วล่ะ เพราะเธอคือสีในชีวิตของฉัน
และฉันก็มีความสุขมากนะที่เห็นเธอมีชีวิตชีวาขึ้น”

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ดอกไม้และใบไม้ก็มาอยู่
รวมกันเป็นต้นไม้ที่เต็มไปด้วยรัก ความอบอุ่น
และก็เติบโตขึ้น พร้อมๆ กันบนรากของความผูกพัน
ซึ่งดอกไม้น้อยและใบไม้ได้แบ่งปันแก่กันและกัน
ดังนั้น ทุกครั้งที่เรามองสีเขียวของใบไม้
ก็จะรู้สึกอบอุ่น และสบาย ตา นั่นก็มาจาก
“ความรัก” ของใบไม้ที่ถ่ายทอดและแต่งเติม
สีสันแห่งชีวิตให้แก่ดอกไม้
และที่ดอกไม้บางดอกยังคงมีสีขาว บริสุทธิ์
อยู่ ก็คงเพราะอยากจะให้ความอ่อนหวาน
ละมุนละไมนั้นยังคงอยู่คู่โลก นั่นเอง

…ลองมองกลับมาที่ตัวเรา
ทุกวันนี้ สังคมเราล้วนแต่แก่งแย่งชิงดี ชิงเด่น
มองเห็นแต่ตัวเอง
จับจ้องแต่สิ่งที่ตนเอง “ต้องการ”
มองอีกทีดีไหม
บางทีการให้
การแบ่งปัน
การมีน้ำใจ อาจจะทำให้คุณรู้สึกดี
อย่างที่คุณไม่ได้รู้สึกมานานแล้วก็ได้นะคะ..

The most precious things in life
… cannot be built by hand or bought by man.
ของที่มีค่าที่สุดในชีวิต ไม่สามารถสร้างด้วยมือ หรือ ซื้อหามาได้
It’s just to love and be loved in return.
คงมีเพียงการที่เรา “ได้รัก” และ “ถูกรัก” แค่นั้นก็พอ























