Home is Where the Heart is

บุตรธิดา คือ กระจกเงาของพ่อแม่
ว.วชิรเมธี

หากคุณเอาดอกไม้ใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนจิตใจงดงาม

หากคุณเอาความรักใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนเปี่ยมเมตตา

หากคุณเอาเหตุผลใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นนักวิทยาศาสตร์

หากคุณเอาหนังสือใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นปัญญาชน

หากคุณเอาธรรมะใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนดี

หากคุณเอานิสัยแห่งการให้ใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนมีจิตสำนึกสาธารณะ

หากคุณเอาสมบัติผู้ดีใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นสุภาพบุรุษ/สุภาพสตรี

หากคุณเอาดนตรีใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนอารมณ์ดี

หากคุณเอาธรรมชาติใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนรักความสงบ

หากคุณเอาความก้าวร้าวใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นอันธพาล

หากคุณเอาความตามใจใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นลูกบังเกิดเกล้าจอมอหังการ

หากคุณเอาเงินใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนมักง่าย

หากคุณเอาปืนใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นฆาตกร

หากคุณเอาวัตถุแพงๆ ใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนยึดติดวัตถุนิยม

หากคุณเอาความรักสบายใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนหยิบโหย่งอ่อนแอ

หากคุณเอาความไม่รับผิดชอบใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนสูญเสียสามัญสำนึก

หากคุณเอาความริษยาใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนที่ขาดความสงบสุขในชีวิต

หากคุณเอาแต่วิชาชีพใส่มือให้เด็ก
เขาจะกลายเป็นคนสมองโตแต่ใจตีบ

ในฐานะที่เป็นพ่อและแม่
ทุกวันนี้คุณเอาอะไรใส่มือให้เด็กๆ ของคุณ ?

ขอขอบพระคุณข้อคิดดีๆ จากท่าน ว.วชิรเมธี ค่ะ

งานกีฬาสีของโรงเรียนเอกชนในอำเภอหาดใหญ่

แม้ว่าจะเหน็ดหนื่อยกันทั้งเด็กและผู้ใหญ่

ทุกฝ่ายต่างก็ทำหน้าที่ของตนอย่างดีที่สุด

เพราะช่วงนี้ เจอแต่คนไม่สบาย

ไม่ว่าจะเป็นลูก หรือเพื่อนสาว

เจ้าแฝดคนกลางมีอาการอาหารเป็นพิษ

เพราะแม่พาไปเดินซื้ออาหารในงานเทศกาลอาหาร

แถวๆ โรงแรมเจ.บี. มา เมื่อเย็นวันเสาร์

เจอหอยชักตีนนึ่งอยู่ในซึ้ง เลยซื้อมากินด้วยความดีใจ

เพราะเธอชอบกินมาตั้งแต่ไปเที่ยวภูเก็ตมาหลายครั้งแล้ว

คราวนี้มาขายถึงที่นี่..ไม่ซื้อไม่ได้แล้วล่ะ

เขาขายกล่องละ 60.-

มีอยู่ไม่กี่ตัว เลยให้เขาตักมา 100.- ได้เยอะหน่อย

ไม่ทันถึงบ้าน เจ้าแพมก็จัดการจิ้มหอยกินตั้งแต่อยู่ในรถ

อีก 2 คนก็กินด้วยกัน ส่วนแม่ต้องขับรถแต่ก็มีคนป้อนให้ 1 ตัว

กินแล้วก็บอกลูกว่ากลิ่นมันไม่ค่อยจะดีแล้วนะลูก

อย่ากินเลย เดี๋ยวท้องเสีย - ก็ไม่เชื่อกัน

กลับถึงบ้าน รู้สึกว่าจะมีแพมนี่แหละที่กินเยอะกว่าใครเขา

คนอื่นๆ เขากินปลาหมึกตัวใหญ่กันมากกว่า

ผล… วันรุ่งขึ้น เจ้าแพม อาเจียน + ไข้ขึ้น

เลยต้องพาไปหาหมอที่ ร.พ. กรุงเทพ

หมอยังวินิจฉัยไม่ได้ว่าเป็นอะไร ไข้ขึ้นเกิดจากอะไร

ให้รอดูอาการไปก่อน อีก 2 วันค่อยไปหาหมอใหม่

แต่คืนนั้นอาการท้องร่วงก็ปรากฏช่วง ตี 2 กับ ตี 4

เช้าวันจันทร์เลยไปโรงเรียนไม่ได้ .. จนถึงวันพุธ

เพิ่งไปโรงเรียนไหววันนี้เองค่ะ

แต่ขอโทษ.. แม่ก็ยังไม่ได้พักผ่อนอีกอยู่ดี

เจ้าแฝดคนเล็กไข้ขึ้นอีกคน

เมื่อคืนนี้ให้กินพาราไปแล้ว 2 เม็ดก่อนนอน

นึกว่าไข้ไม่สบายธรรมดา

ที่ไหนได้..เช้านี้ตัวร้อนจี๋ แม่ต้องเช็ดตัวให้

แล้วเอาตัวขึ้นรถไปหาหมอทันที

หมอตรวจแล้วบอกว่าคออักเสบมาก

ควรพักสัก 2 วัน ..

เฮ้ออออ.. ต้องขาดเรียนอีกคนแล้ว

อีกไม่กี่วันก็จะสอบปลายภาคแล้วด้วย

เจ้าคนเล็กนี่มีประวัติขักเมื่ออายุประมาณ 2 ขวบ

เพราะแม่ประมาทเกินไป ไว้ใจให้อยู่กับพี่เลี้ยง

แถมไม่ใช่พี่เลี้ยงธรรมดาหรอกนะ เป็นคนจากศูนย์เลี้ยงเด็ก

ที่คุณย่าอุตส่าห์จัดหาจัดจ้างมาจากกทม.

(ศูนย์ที่เขาอบรมให้คนธรรมดาๆเป็นคนช่วยดูแลหรือพยาบาลคนชรา

หรือเลี้ยงดูเด็กเล็กโดยเฉพาะ แล้วคิดเงินแพงๆ )

อัตราค่าจ้างคนละ 8,000.- ต่อเดือน

ค่าแรงงานวันหยุด (ถ้าเขาไม่หยุด) วันละ 400.-

วันนั้นน้องพิ้งค์เป็นไข้สูง ก็ได้กำชับกับพี่เลี้ยงเขาแล้ว

ว่าแม่ต้องไปออฟฟิส ให้เช็ดตัวน้องบ่อยๆด้วย

ที่ไหนได้.. พอกลับเข้ามาดูลูกตอนบ่าย

คุณเธอนั่งเม้าท์โทรศัพท์กับเด็กผู้ชายอายุ 17 ที่ทำงานเป็นช่างไฟข้างบ้าน

(ปัจจุบันเขาตกเป็นสามีของเธอเรียบร้อยนานแล้ว)

พอเห็นแม่เดินขึ้นบันไดมา ก็กดโทรศัพท์วางแทบไม่ทันแล้ววิ่งเข้าห้องดูน้อง

..เกือบไม่ทันแน่ะ ถ้าแม่ไม่ว่องไว พิ้งค์คงกัดลิ้นตัวเองไปแล้ว

ตัวลูกร้อนมาก ตาเริ่มจะเหลือกแล้ว

แม่รีบเอาผ้าอ้อมพันช้อนแล้วง้างปากลูกให้คาบไว้

แล้วถอดเสื้อผ้า เอาผ้าเช็ดตัวทันที

หลังจากนั้นก็อุ้มลูกวิ่งลงบันได

ทั้งๆ ที่เปลือยๆนั่นแหละ ( ลูกค่ะ.. ไม่ใช่แม่.. )

สั่งพี่เลี้ยงที่ยืนเซ่ออยู่วิ่งตามลงมาเดี๋ยวนั้น

แล้วให้อุ้มน้องไว้ เพื่อที่แม่จะได้ขับรถถนัดๆ

และซิ่งไปโรงพยาบาลราษฎร์ยินดีทันที

ตั้งแต่บัดนั้นจนถึง 6 ขวบ

แม่ต้องคอยเฝ้าระวังน้องพิ้งค์ทุกครั้งที่มีไข้

เธอจะมียาประจำตัวไว้ให้กินตอนที่มีไข้สูง

จำชื่อยาไม่ได้แล้วซี เรียกแต่ยากันชัก

ยานี้พิ้งค์กินแล้วเพี้ยนไปเลย

เดิมลูกจะไม่พูดเยอะเหมือนอีก 2 แฝด

แต่พอกินยานี้เข้าไปแล้ว

เธอจะแปลงร่างเป็นเด็กพูดเยอะ อยู่ไม่นิ่ง

ไม่ก็จะร้องเพลง แทบจะตลอดเวลา

ตลกมากๆเลยค่ะ

ที่ตลกออก คงเป็นเพราะลูกหายป่วย

แต่หากไม่สบายบ่อยๆ แม่ก็คงจะตลกไม่ออกหรอกนะ

ฮู่….

รักษาสุขภาพกันหน่อยค่ะ

ช่วงนี้ อากาศก็เพี้ยน คนก็เครียด ยุงก็เยอะ

ใส่ใจสุขภาพกันบ้างเน้อ ..

เมื่อกลางวัน ตอนขับรถรับ-ส่งเด็กไปทำกิจกรรมต่างๆตามปกติ

เปิดช่อง 3 ได้ยินคุณสรยุทธ์เล่าว่าคุณหน่อยบุศกร คลอดลูกชายแล้ว

น้ำหนักตั้ง 4,200 กรัมเลยทีเดียว

คุณเก่งมากๆเลยค่ะคุณหน่อย

และเล่าข่าวตามมาว่ามีผู้หญิงชาวอียิปต์คลอดลูกแฝด 7 อีกด้วย

โห… นับถือจริงๆเลยค่ะ

ของเราแค่แฝด 3 ก็แทบแย่อยู่แล้ว

มาดูเรื่องของเธอกันค่ะ

กาซาลา คามิส หญิงชาวอียิปต์ วัย 27 ปี
ซึ่งสามีมีอาชีพเป็นชาวนาในเมืองเบฮีรา ทางตอนเหนือของอียิปต์
มีลูกสาวอยู่แล้ว 3 คน แต่ได้เข้ารับการรักษาด้วยการกินยาเพื่อทำให้มีลูก
เพราะความที่อยากได้ลูกชาย ทำให้เธอต้องกำเนิดลูกแฝดถึง 7 คน
ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองอเล็กซานเดรียของอียิปต์
เมื่อเช้าวันเสาร์ ที่ 16 สิงหาคมที่ผ่านมา

ทารกทั้ง 7 คน เป็นเด็กผู้ชาย 4 คน และเด็กผู้หญิง 3 คน
มีน้ำหนักระหว่าง 3.2-6.17 ปอนด์ (1,450-2,800 กรัม)
และขณะนี้มีอาการคงที่ โดยโรงพยาบาลได้แยกย้ายทารก 7 คน
ไปยังโรงพยาบาล 4 แห่ง ที่มีแผนกดูแลทารกที่คลอดก่อนกำหนด
เพื่อนำตัวเข้าตู้อบ
กระทรวงสาธารณสุขของอียิปต์ ยังได้ร่วมแสดงความยินดี
กับครอบครัวของคามิสด้วยการมอบนมและผ้าอ้อมฟรี
ให้กับ ทารกทั้ง 7 คน เป็นเวลา 2 ปีอีกด้วย
ขอขอบคุณข่าวและภาพจากผู้จัดการออนไลน์ ค่ะ

ขอให้เด็กๆ ทั้ง 7 คน สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ทั้งกายและใจ

และรักแม่ให้มากๆนะคะ

ตั้งแต่เจ้าแฝดยังเล็ก

ก็ได้ฝึกให้เขารักการอ่านกัน

โดยเริ่มจากการเอาหนังสือ ก.ไก่

เล่มละ 10 บาท ของประชาช่าง

มาให้เปิดอ่าน เปิดดูเล่นๆ

จะฉีก จะขาดยังไงก็ไม่ว่ากัน

ขอให้ฝึกเปิดหน้าแต่ละหน้าของหนังสือ

และขอแค่ได้ดูรูปก่อนก็โอเคแล้ว

นอกจากนั้น หน้าที่หลักของแม่อีกอย่าง

ก็คือการเล่านิทาน หรือไม่ก็จะเป็นการอ่าน

ท่องคำกลอน ไปพร้อมๆ กัน ประเภท ..

จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ฯ

จ้ำจี้ มะเขือเปาะ กระเทาะหน้าแว่น ฯ

และอื่นๆ อีกหลายบท

ซึ่งอาจจะเอามาจากหนังสือที่พิมพ์รวมเล่มขึ้นมาใหม่

(ในขณะนั้น) อย่าง หนังสือคำกลอน “จันทร์เจ้าขา”

และที่ถนัดอีกอย่างคือเล่านิทานจากหนังสือ

ไม่ว่าจะเป็นของ Dr. Suess

หรือจะเป็นเรื่องของครอบครัวหมี Berenstain Bears

โดยเปิดไป เล่าไป จากภาษาอังกฤษแปลเป็นไทย

เล่มโปรดของเด็กๆ อีกเล่มหนึ่ง ก็คือเล่มนี้ค่ะ

“Where The Wild Things Are”

ซึ่งเล่าถึงเด็กตัวเล็กๆ

ที่โดยปกติมักจะสร้างจินตนาการในยามค่ำคืน

จนกลายเป็นการสร้างความหวาดกลัวให้ตัวเอง

แต่ในหนังสือภาพเล่มนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้นค่ะ

กลับเป็นเรื่องราวของเด็กผู้ชายจอมแก่นคนหนึ่ง

ที่ซนจนแม่ทนไม่ไหว ด้วยการแต่งตัวเป็นหมาป่า

แล้ววิ่งไล่จิ้มหลังหมาด้วยส้อม

แม่เลยเรียกเขาว่า “เจ้าสัตว์ป่า”

แม็กซ์โกรธมากที่ถูกด่าว่าเช่นนั้น

จึงตะโกนกลับไปว่า

“ฉันจะกินแกฉันจะขย้ำแก”

แม่เลยต้องทำโทษเขาด้วยการกักบริเวณ

และงดอาหารค่ำ

แต่เด็กซนแสบอย่าง Max ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอกนะคะ

กลับสนุกเข้าไปใหญ่เลย

สร้างจินตนาการเลยเถิดจนเป็นถึงราชาแห่งสัตว์ร้าย

แต่ท้ายที่สุดแล้ว

หลังจากที่เล่นกับ”สัตว์ป่า”ในจินตนาการ จนเหนื่อยอ่อน

เมื่อได้กลิ่นอาหารค่ำโชยเข้าจมูก

ยอดชายนายแม็กซ์

ก็คิดถึงอาหารอร่อยๆ ฝีมือแม่แล้วล่ะซี

อย่ากระนั้นเลย กลับไปเป็นเด็ก

เลิกเป็นสัตว์ป่า แล้วก็ไปหาแม่ดีกว่า

หนังสือเล่มนี้เป็นที่นิยมมาจนถึงปัจจุบันนี้ก็ กว่า 40 ปีแล้ว

ไม่ใช่เป็นเพียงเพราะรูปวาดสวย

แต่เป็นเพราะพล็อตเรื่องดี มีเหตุผล

และสามารถหยิบยกมาเป็นตัวอย่างที่ดีให้เด็กได้

สิ่งที่ดีในเรื่องนี้คือการที่สามารถแสดงให้เห็นชัดเจนว่า

ในขณะที่แม็กซ์ มีอารมณ์โกรธ เขาชดเชยความโกรธ

ด้วยการจินตนาการว่าเป็นเจ้าแห่งป่า

แต่ท้ายสุด เขาก็คิดเป็น

เขาเลือกที่จะหยุดโกรธ

เพราะความโกรธ ทำให้เขาต้องถูกแยกจากสิ่งที่เขารัก

นิทานของเด็กๆ

ไม่ได้อ่านเล่นสนุกๆ

หรือดูภาพสวยๆเพียงอย่างเดียวหรอกนะคะ

หากเอามาขบคิด

ก็จะได้อะไรดีๆ ที่แฝงเอาไว้

มาพูดมาคุยกับลูกหลาน ได้อีกเยอะเลยเชียวค่ะ