Home is Where the Heart is

การเริ่มต้นจากความรัก
ความเทิดทูน
ที่ตามมาด้วย.. ความน่ารำคาญใจ .. ในไม่ช้า

การสานสัมพันธ์แห่งรักให้ยั่งยืนนานนั้น

ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความชอบในสิ่งที่เหมือนกันของคนทั้งคู่

หากแต่เป็นความอดทนต่อการตลบแตลงของแต่ละฝ่ายได้ต่างหากล่ะ

.. และการเอ่ยปากขอโทษเมื่อรู้ตัวว่าทำผิด

แม้ว่าจะไม่ได้มาจากใจจริงก็ตาม

ใช่แล้วล่ะ มันก็ดูเหมือนกับเป็นถุงเท้าเหม็นๆ ที่ถูกสลัดทิ้งไว้บนพื้นอ่ะนะ

แต่จริงๆ แล้ว มันก็เป็นแค่สัญลักษณ์ของผู้ชายที่ไม่รู้จักการเคารพกติกา

หรือเรียกอีกอย่างได้ว่า บุคคลไร้ความสามารถในการรักษาระเบียบ หรือข้อตกลง

.. ก็แค่นั้น

ต่อมาเมื่อถึงคราวมีลูก..

ก็มีข้อดีเหมือนกันนะคะ

ตรงที่เวลาเข็นลูกไปไหนต่อไหน (คนเดียว)

จะบ่นจะด่าจะว่าใคร (พูดคนเดียว)

ชาวบ้านเขาก็จะมองว่าเราน่ะช่างพูดช่างเจรจากับลูก

.. เป็นแม่ที่แสนดีเสียนี่กระไร

.. ต่อมา เมื่อมีลูกมากกว่า 1 คนขึ้นไป

ความทรุดโทรมก็มาเยือนสาว(เคย) สวย (เคย) เก่งและดูดี

อย่างไรก็ดี

ถึงแม้ว่าการเลี้ยงดูลูก จะค่อนข้างเหนื่อยยาก

และใช้เวลายาวนานและยาวไกล

แถมไม่ได้ค่าจ้างอีกต่างหาก

แต่ว่าการได้เป็นแม่นั้น

ช่างน่าภาคภูมิใจนักแล

แต่.. หากใครทำให้แม่เจ็บปวดรวดร้าวใจล่ะก็..

ระวัง..

จะหนาว

ทุกวันนี้ ทุกคนต่างก็มีหน้าที่ด้วยกันทั้งนั้น

ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่

เด็กมีหน้าที่เรียน

ก็ต้องรับผิดชอบเรื่องการเรียนของตัวเองไปให้ดี

ผู้ใหญ่มีหน้าที่การงานที่จะต้องทำ

ก็ทำไปให้ได้ผลงานที่ดีออกมา

บางคนก็ว่างานเยอะเกินไป

ภาระมีมากมายเหลือเกิน

บางคนก็มีงานน้อยนิด หรือไม่มีอะไรให้ต้องรับผิดชอบ

เวลาก็มี 24 ชั่วโมงเท่าๆกัน

แล้วทำไมบางครั้ง ถึงรู้สึกเหมือนกับมันไม่พอ

สิ่งที่พบ ที่เห็น และพบเจอ

ทำให้เห็นความแตกต่างชัดเจนขึ้นมาก

นั่นคือภาระที่แตกต่างกัน

บางคนมีภาระอันน้อยนิดก็คิดว่ามากแล้ว

บางคนมีภาระอันมากมาย

แต่ไม่บ่นให้ใครคิดว่าไม่มีปัญญา

บางคนก็วิ่งหาภาระใส่ตัว

.. อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

และบางคนก็เพิกเฉยกับภาระที่ต้องจัดการ

หรือหลีกเลี่ยงการมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบ

ก็มีบ้าง บางครั้ง ที่อาจจะรู้สึกน้อยใจในโชคชะตา

เพราะสิ่งที่พยายามทำอย่างสุดความสามารถในตอนนี้

ก็คือหน้าที่ของ “แม่“

แม่ของเด็กแฝดสาม อายุ 13ปี

วัยที่จะเริ่มต้นก้าวเท้าเข้าสู่วัยรุ่นตอนต้น

วัยสุดแสบแสนลวดลาย

ที่บางครั้งเหมือนจะเข้าใจไปทุกเรื่อง

แต่บางทีก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ ตีหน้าเซ่อซะงั้น

แต่ก่อนยังมีก๋งให้ช่วยจัดการให้ได้บ้าง

แต่ก๋งก็เสียไปเกือบ 2 ปีแล้ว

เลยไม่รู้จะเอาลูกไปหย่อนลงตรงไหนได้อีก

ที่ลูกมีความสุขได้โดยไม่ต้องพึ่งพาแม่

ตอนจับแยกเจ้าคนกลางไปนอนบ้านก๋ง

ก๋งบอกว่าไม่เห็นจะดื้อเลย น่ารักมาก

ตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งชุดนักเรียนเสร็จแล้ว

ถึงจะไปปลุกก๋งไปอาบน้ำ แล้วออกไปกินแต่เตี้ยมกัน

ก่อนจะส่งไปโรงเรียน

ทำไมเวลาอยู่กับแม่ ถึงได้ปลุกยากเย็นแสนเข็ญ

เกี่ยงกันลุกจากที่นอนได้ทุกเช้าก็ไม่รู้

เวลาจะนอนก็แสนจะดึก แม่ไม่โวยก็ไม่นอนเด็ดขาด

เฮ้อออออออ….

ตอนยังเป็นเด็กทารก ก็คิดว่าเหนื่อยยากหนักหนาแล้ว

แต่ที่ไหนได้.. ยิ่งโต แม่ยิ่งเหนื่อย

เหนื่อยกับการพูดซ้ำๆ อย่างที่แม่ไม่เคยชอบเลย

-การบ้านมีกี่อย่าง

-รายงานสังคมเสร็จแล้วหรือยัง

-สอบเคมีเป็นยังไงบ้าง ทำได้รึเปล่า

-เมื่อไหร่จะสอบโครงงานวิทย์

แบ่งงานกันกับเพื่อนๆ ดีแล้วหรือยัง

-จะสอบไล่แล้ว ยังมีงานค้างอยู่มั้ย

-จัดตารางสอนแล้วยังลูก

ฯลฯ

หรือว่าแม่วุ่นวายมากไปก็ไม่รุ

อย่างไรก็ดี

จากการที่เรามีการประชุมกันอยู่เรื่อยๆ ระหว่างแม่ -ลูก

ถึงแม้จะมีการแหกกฏกันไปบ้าง (ไม่ว่าแม่ หรือลูก )

คงจะต้องมาตกลงกันอีกเรื่องแล้วล่ะ

ก็เรื่องของ “หน้าที่” ของแต่ละคนไง

และเรื่องของการเคารพความคิดเห็นของแต่ละคนอีกด้วย

ไม่อย่างนั้น.. เห็นที แม่จะต้องหลบไปพักร้อนบ้างแล้วล่ะ

เหอะเหอะ

งานเลี้ยงลูกคืองานที่ยิ่งใหญ่
~พระราชรัตนรังษี

เอาดอกไม้มาฝากคุณแม่ทุกท่านค่ะ

ขอให้มีความสุขกับครอบครัว ในทุกๆวันนะคะ